خانه های قدیمی مراغه در معرض نابودی
07 شهریور 1389
پایین تر از سرای میتولار به سمت کوچه قاضی دست چپ کوچه باریکی است که در نبش آن حسینه جدید الاحداثی قرار دارد و داخل آن کوچه خانه های قدیمی واقع شده است.
ما هر وقت بخواهیم از تاریخ، معماری یا لذت ایام گذشته پدربزرگها سراغی بگیریم باید از این خانه ها با افتخار یادی کنیم، این خانه، همسایه سرای میتولار میباشد، دارای معماری زیبا و چشم نوازی است وجالب اینکه تقریبا اکثر خانههای آن ناحیه - پشت داش مغازالار – از معماری با شکوهی برخوردارند.
شکوه و عظمت این خانههای تاریخی برهیچکس پوشیده نیست، کف حیاط آجر فرش میباشد و درخت اناری در وسط حیاط در کنار حوض خودنمایی میکند.دیدار من با با این خانه تاریخی صحنه دردناکی داشت، من رنجش خاطر این خانه را احساس کردم و با اندوهی درد آن کوچه را ترک کردم اما برگشتم که کمکی برایش ببرم افسوس که روز به روز بر شدت جراحت این خانه تاریخی فزونی میابد و نه تنها کسی کمک حالش نیست بلکه بعضیها از کج دهنی ساختمانهای بی قد و قواره خانههای اصیل دلشادند.
کاش مسئولین شهرمان فکری اساسی به حال بافت تاریخی شهرمان و بخصوص خانههای تاریخی واقع در آن بکنند.
امروزه این خانههای تاریخی کاربردهای زیادی از جمله موزه، هتل، رستوران، فرهنگسرا، دانشکده معماری، سفره خانه سنتی و... را در برمیگیرند.


[تنظیم مطلب : آقای صابون ]
تازه های صوفی چای
- جام بشارت
- ایزد بانو به خدا نزدیک تر می شود !
- اختتاميه جشنواره ادبي نثر معاصر مراغه
- ضرب المثل های آذربایجان
- بزرگداشت مقام علمی خواجه نصیرالدین طوسی
- "شامیل" دلاور مردی از دیار ...؟
- تاکسی وسیله ای که در آب باران حل می شود!
- گنبد سرخ، در زیر آسمان چرخان
- شبهای برفی 89 در مراغه ! (گزارش تصویری)
- گردهمایی گروههای مختلف کوهنوردی منطقه
کنتور صوفی چای















نظرات
اگه این اثار در شهرهای کاشان اصفهان و یا مرکز ایران بود الان تبدیل شده بود به خانه بروجردیها و خیلی های دیگه که سالانه دومیلیون توریسم رو جلب میکنه
و یا اگه تو تبریز بود چند سال بودجه میراث فرهنگی مراغه وغیره قطع میشد تا اونا باز سازی بشن
آهای جماعت! این فقط یه نمونه از خونه های قدیمی مراغست که داره از بین میره...
مراغه ی ما پره از این خونه های قدیمی!
چرا با خونه های بابابزرگامون بدرفتاری میکنیم؟؟؟
شاید تو همسایگی خونه ی هر کدوم از ماها حداقل یکی دوتا از این خونه ها وجود داشته باشه که دنبال راهی واسه خراب کردنش میگردیم تا برجای بیریخت رو به جای اونا تو شهرمون علم کنیم...
دلیل اصلی بی توجهی به این خونه ها همین زیاد بودنشونه و این عامل باعث میشه که تو این سال ها کم ارزش بنظر برسن.
تا کی باید از دستمون بگیرن تا قدر بدونیم؟
کاملا واضحه که دو سه سال بعد وقتی که اثری از این خونه ها نموند مسئولای عزیز به فکر می افتن و دور چند تا خونه ی باقی مونده رو سیم خاردار میکشن...
چرا همیشه بعد از ابتلا دنبال دارو بگردیم؟ چرا؟!
به جای این که دنبال راهی واسه تخریب این میراث ارزشمند باشیم
بکوشیم تا از مخروبه شدن این خونه ها جلوگیری کنیم و اون ها را نماد هایی از قدمت شهرمون نشون بدیم
حالا این مطلب اونجوریا هم صابونی نیستا!!!!